Historia Parafii

 

Początki parafii powiązane są ściśle z Matką Bożą. Podczas epidemii dżumy w 1314 roku niewielka grupa ocalałych mieszkańców (ok.100 osób) schroniła się na wzgórzach za miastem. W dowód wdzięczności ocaleli wznieśli niewielką kapliczkę na cześć Matki Bożej. Po latach położona malowniczo pośród winnic kapliczka służyła miejscowym winiarzom, którzy zachowali jednak nazwę Marienkapelle.

Gdy Zielona Góra wróciła do Polski, byli więźniowie obozów hitlerowskich zajęli się tą kapliczką. Przywrócili jej charakter sakralny i 03.05.1947 roku została uroczyście poświęcona. Zaczęła służyć okolicznym mieszkańcom. W niedzielę i święta kapłani z parafii św.Jadwigi odprawiali tutaj jedną Mszę Świętą. Kapliczka mieściła zaledwie kilkadziesiąt osób.

W miarę rozbudowy miasta powstało w pobliżu kilkutysięczne osiedle. Wówczas Ks. Biskup Wilhelm Pluta dekretem z 04.10.1970 roku tworzy przy tej kapliczce samodzielną filię parafii św. Jadwigi i mianuje Ks. Jerzego Nowaczyka wikariuszem-zarządcą, by organizował życie parafialne.

Wierni nie mieścili się w kapliczce, mimo że w niedzielę i święta dwaj księża odprawiali 8 Mszy Świętych. Dlatego dostawiono do niej najpierw zadaszenie, a od czerwca 1973 roku rozpinano zawieszony na linie namiot, pod którym umieszczone były prowizoryczne ławki. Ten namiot budził ogromną złość ówczesnych władz komunistycznych i był powodem do kolejnych kolegiów, na których skazywano Księdza na dotkliwe kary „za nielegalną” budowę. Wszelkie zaś prośby o pozwolenie na budowę nowego kościoła zbywano odmową, mimo że 03.05.1974 roku pozwolono erygować przy tej kapliczce parafię pw.Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Parafia liczyła wtedy ok. 8 tysięcy mieszkańców.

Dopiero zmiany jakie nastąpiły w 1980 roku i zwycięstwo „Solidarności” zmieniły sytuację. Na początku września 1980 roku władze zgodziły się na mianowanie Ks. Jerzego Nowaczyka proboszczem parafii, jakkolwiek był nim od 1970 roku. W listopadzie parafia otrzymała pozwolenie na budowę nowego kościoła. Sprawy szybko się potoczyły. Rozpisano konkurs, na który zgłoszono 13 projektów. W lutym 1981 roku został wybrany projekt inżynierów: Stanisława Kochańskiego, Jerzego Gołębiowskiego i Iwony Białej. Prace rozpoczęto w czerwcu 1981 roku. Kościół –jeszcze nie wykończony – został poświęcony i oddany do służby Bożej na Boże Narodzenie 1983 roku przez Sługę Bożego Ks. Bpa Wilhelma Plutę.

Potem budowano dom parafialny z domem katechetycznym, gdzie aktualnie znajduje się Katolickie Liceum Ogólnokształcące św.Stanisława Kostki prowadzone przez Stowarzyszenie Rodzin Katolickich. Ostatecznie budowę zakończono w czerwcu 1987 roku.

Trzeba przyznać, że było to możliwe tylko dzięki niezwykłej ofiarności wiernych, którzy składali ofiary i gorliwie przepracowali 70 000 roboczogodzin oraz doskonałej współpracy projektantów, inżynierów budowy i 5 osobowej brygady, która przez te lata pracowała pod kierunkiem mistrza śp. Władysława Kudynowskiego. Prace nad wystrojem kościoła pod kierunkiem p.Zygmunta Prangi, artysty plastyka, trwają do dziś. To wszystko stało się możliwe dzięki zaangażowaniu Ks. Prałata Jerzego Nowaczyka i jego współpracowników.

25.12.1987 roku Ks. Bp Józef Michalik zmienił tytuł parafii z Narodzenia NMP na Podwyższenia Krzyża Świętego.

28.07.2002 roku Ks. Jerzy Nowaczyk odszedł na emeryturę, choć ciągle jest obecny w życiu parafii. Ks. Bp Ordynariusz Adam Dyczkowski funkcję proboszcza powierzył Ks. Prałatowi Janowi Pawlakowi.

Życie parafii to gromadzenie się poszczególnych osób, rodzin, wspólnot i grup wokół Jezusa Chrystusa Eucharystycznego. Warto podkreślić włączenie się naszej parafii w Ogólnonarodowe Jerycho Różańcowe przed Najświętszym Sakramentem, cotygodniowe czwartkowe adoracje eucharystyczne prowadzone przez Wspólnotę dla Intronizacji Chrystusa Króla, która powstała w styczniu 2005 roku. W każdy poniedziałek, od 15.09.2003 roku wspólnota parafialna gromadzi się w kapliczce Matki Bożej na modlitwie w intencji młodzieży.